Żyjemy w rytmie specyficznych lat i związanych z nimi wydarzeń. Co jakiś czas, wszystko co ważne i niezbędne, odkładane jest na bok by następnie dany rok skreślić z kalendarza  „mam coś zrobić” i przenieść do folderu „udaje tylko –  bo to specjalny rok”.  Takich specjalnych wydarzeń jest kilka, ale najważniejsze z nich to oczywiście …. olimpiada i wybory.

Na początek Olimpiada – w tym roku trochę taka udawana, bo zimowa, ale teraz po kolejnym złotym skoku i łyżwach wygrywających o 0,003sek – stanie się ważnym czynnikiem naszego życia. Moja żona wpadła w trans więc transmisja leci dosyć często. Pozwala to zapoznać się na przykład z niesłychanie emocjonującymi przejazdami skeletonistów. Okazuje się że z kawałka większej deski można, z przymocowanym czymś w rodzaju małych płóz, jeśli położy się na płasko i rzuci głowa w przód,  zrobić medalową konkurencję sportową. Skeleton jak się okazuje, wywodzi się z cresty – czysto szwajcarskiego sportu wywodzącego się z saneczek, a jako konkurencja olimpijska pojawiło się tylko w 1928 i 1948 jako crest i przy okazji olimpiad w Szwajcarii, a  dopiero jako skeleton od 2010. W ogóle ten zestaw konkurencji jest fascynujący.  Jako dyletant mylę saneczki ze skeletonem i bobslejem. Za czasów dzieciństwa,  jak w Warszawie była zima ze śniegiem, to zjeżdżałem z góry w konkurencji olimpiada podwórkowa, a tu okazuje się, że można to wszystko rozmnożyć na kilkanaście medali i do najmniej dwa światowe związki sportowe. Oglądam więc z entuzjazmem i na razie najwyżej stawiam jednak sztafetę saneczkarską (tak jest !! – najpierw mężczyzna , potem kobieta a potem  dwójka). Zresztą dwójki saneczkarskie jak zawsze przynoszą też niesłychane efekty wizualne. Dwóch bardzo ciasno odzianych młodzieńców, na wąziutkich saneczko-płozach, tym razem nogami do przodu, w pozycji leżenia na sobie i ugniatania genitaliów. Zaiste – daleko odeszły konkurencje zawodniczo-olimpijskie od radosnego zjeżdżania na sankach, jakie widziałem w młodości.

Od Olimpiady, która nawet jako zimowa jest jednak czasami świętem, trzeba za kilka miesięcy przejść w prozę życia jaką jest okres kilku następujących po sobie wyborów. Permanentna kampania wyborcza , na oko chyba do kolejnej wiosny 2015.  Problem jest poważny, bo wybory nie sprzyjają podejmowaniu żadnych decyzji, doprowadzaniu spraw do końca, zajmowaniu się prozaicznymi czynnościami i trudnym przekonywaniem do ważnych spraw. Niezależnie od jakiejkolwiek frakcji politycznej, czy też aktualnego zestawu będących u władzy lub w opozycji – czeka nas jedynie festiwal obietnic, pokazowych zdjęć, przecinania wstęg, zagniewanych wypowiedzi przechodzących potem w ostry protest a na koniec już czyste kalumnie i agresywny atak. Nie mam niestety żadnych złudzeń – w tym roku będzie tak samo. Wielką bolączką Polski jest  brak wypracowania czegoś w rodzaju „globalnego porozumienia” dotyczącego najważniejszych spraw – właśnie choćby wojska, polityki zagranicznej i …co mi się marzy …energetyki. Jest bowiem jakaś pewna podstawowa linia, zbiór zasad , które są korzystne dla gospodarki, a wiec i dla naszej pracy i naszych portfeli, a pewnie zbiegają się wokół racjonalnej polityki inwestycyjnej, wprowadzeniu źródeł odnawialnych (z jednej strony w sposób sensowny ale też i przy stałym, dobrym i jasno określonym  dla inwestorów,  a nie rwano-lobbystycznym wsparciu), kształtowaniu własnego rynku i cen i także ochrony własnego przemysłu i własnych konsumentów – a wiec stosowaniu zdrowego rozsądku, przynajmniej na naszym podwórku lub przy głosowaniu naszych postulatów w ramach całej Unii.  Ponieważ problem jest duży  i zawsze wymagać będzie zmierzenia się z brakiem środków, opinią publiczną, nieprzyjazną w tym energetycznym przypadku polityką Unii i mnóstwem nacisków ze strony lobbystów – idealne (ale niestety idealistyczne) byłoby słyszeć jeden głos głównych partii (które i tak muszą rozwiać problem  w zasadzie w ten sam sposób) a jeśli nawet nie jeden głos to może … wspólną ciszę. Choćby brak wyciągania medialnych problemów, nie pakowanie się w bezsensowne dyskusje i też wyważone opinie a nie jak zawsze bezkrytyczne PR-owe medialne sukcesy (ze strony rządu) i ciągłą krytykę (ze strony opozycji). Niestety tak nie będzie. … Widać to już zarówno po pospiesznych decyzjach i radosnych kadrach (wersja optymistyczna – inwestycje jak np. Opole ruszyły) jak i po radośnie wyciąganych na wierzch problemach (np. wiatrakom NIE na naszych polach).  Uważam akurat że kampanie wyborcze to najgorsze miejsce na energetyczne dyskusje  – teraz tylko wysoka temperatura i szybkie medialne zdania do kamery. W tle dzieci, zagrożony przemysł, zwierzęta (w naszych lasach i na Antarktydzie) oraz atrakcyjne dziewczyny z partyjnym logo.  Nagła aktywność wobec spraw, które – w prawdziwych decyzjach – jak na przykład regulacje prawne, dokończone inwestycje – pozostają nierozwiązane.  Czeka nas więc całoroczny festiwal coraz większych obietnic i coraz mocniejszych oskarżeń, a jakikolwiek fakt – choćby najbardziej obiektywny – i tak doczeka się zawsze przeciwstawnej oceny. Jak to na wojnie – wyciągniemy zaraz coraz cięższe armaty i wielkokalibrową amunicję. Ponieważ najlepiej sprzedaje się seks i zbrodnia – nie wykluczone, że po tej linii pójdą wypowiedzi ,  choćby na pewno dużo usłyszymy o aferach i korupcji (jak infoafera).  Nie sądzę jednak, że cokolwiek zostanie wyjaśnione.  Problem – jak zwykle w takich latach, najgorzej będzie dla obywateli bo za zaciekłą debatą w mediach zawsze idzie brak realnych decyzji i chęci zmian, bo na to już nie będzie czasu.

Ten rok jest wiec spisany na straty. Trzeba podejść do tego z olimpijskim spokojem bo są takie lata (zwykle co 4) na które już nic nie da się poradzić. Trzeba więc cieszyć się tym co się ma – idę wiec wpatrywać się w kolejne panczeny skoki … no i mojego nowego faworyta …curling.

Jeden komentarz do “Rok 2014 – olimpijski i energetycznie spisany na straty”

Zostaw komentarz:

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *